Geen twijfel mogelijk

 

 

Geen twijfel mogelijk. De MRI sluit de laatste twijfels bij de artsen uit. Over een lumbaalpunctie wordt überhaupt niet gesproken. Ik heb Multiple Sclerose.

         Met ongeloof kijk ik naar de foto. Witte plekjes hebben zich verspreid over de grijze massa van mijn hersenen. Nooit gedacht dat die plekjes er zaten. Nooit aan MS gedacht. Ik was gewoon moe. Wilde te veel. En als ik dan iets deed. Deed ik het goed. Totdat ik omviel van de slaap. Zo is het altijd geweest.

         Daar achter dat ziekenhuisraam lig ik met een infuus in mijn arm. De prednison stootkuur legt me volkomen plat. Want er is geen twijfel mogelijk. Ik heb MS. 

        Dagenlang staar ik afwisselend van het plafond van het ziekenhuis naar het uitzicht van het ziekenhuisraam. In gedachten overweeg ik de plannen die ik had. De wereldreis die ik wilde maken. De hypotheek die ik op dat ene oude vervallen, vrijstaande huisje wilde nemen. Ik zou het huisje zelf wel even opknappen. Dat soort plannen kan ik voortaan direct uit het raam gooien. Uit dit ziekenhuisraam. Waar vele anderen hun zekerheden na een hersenbloeding ook uit het raam hebben gegooid. 

       Thuis lig ik een paar weken knock-out op de bank. Plat gelegd door de prednisonkuur. Wetend dat nog vele kuren kunnen volgen. Ik besluit open kaart te spelen naar mijn omgeving en licht ze in over de diagnose. En ook over de mogelijke gevolgen van deze diagnose. Mijn omgeving reageert geschokt. De een spreekt hardop de hoop uit dat ik in ieder geval niet in een rolstoel terecht kom. De ander spreekt over een doodsvonnis. 

         Ik weet het niet. Ik weet niet wat gaat volgen. Het lijkt mij dat die witte vlekken daar toch al langer zaten. Wat die vlekken en hun opvolgers gaan betekenen weet ik niet. Ik ril als de onzekerheid mijn gedachten gaat beheersen. Ik krijg het koud. Tijdens de weken die volgen kijk ik naar niets anders dan mijn voortuin en min tv. Het gevoel van onzekerheid blijft bij me. 

         Later lees ik op internet verhalen van mensen die ook gediagnosticeerd zijn met MS. De symptomen, de medicatie, de bijwerkingen en vooral de onzekerheid. Ik lees ook verhalen van mensen die twijfelen of ze MS hebben. Die twijfel moet ook heel vervelend zijn. Ze schrijven verhalen waarbij ze vragen om een andere arts. Een second opinion. Alsof een tweede arts ineens wel witte vlekken zou zien. Bij mij was dat alles niet nodig. Arts of geen arts, je zag witte vlekken in mijn grijze massa. Daar was geen twijfel over mogelijk.

        De onzekerheid blijft door mijn lijf gieren. Dat is zeker. Ik weet niet waar ik aan toe ben. Ik weet niet wat er gaat gebeuren. Ik weet wel waar ik van droom. Hoe, wat, wanneer en of mijn dromen uitkomen blijft onzeker. Maar mijn dromen blijven. Daar is geen twijfel over mogelijk.  

 

© Emma Radiaan, november 2016.