Grote Teen

 

 

“Au!” roep ik uit. Weer heb ik mijn linker grote teen tegen de badkuip gestoten. Mijn kat rent voorbij naar beneden, weg van het gevaar van de bovenverdieping. Alhoewel gevaar… het bad staat al jaren op dezelfde plek. Alleen mijn brein was dat vergeten.

       Als ik me weer ga stoten aan meubilair, heb ik mijn grens voor de dag bereikt. Of die grens niet gezien en behoorlijk overschreden. In ieder geval zat de nagel op mijn linker grote teen aan beide kanten al los. Een herinnering aan eerdere vermoeidheidsgrenzen.  Via het badkamerraampje hoor ik een auto voor mijn huis stoppen. Nog voordat de bestuurder op haar claxon drukt, trek ik de panty snel aan. Nu nog een sok erover heen en het zou goed moeten komen.  

      “Ik ben toch niet te vroeg?” vraagt mijn vriendin, zodra ik in de auto zit. 

       “Nee hoor, ik was wat laat” zeg ik. 

       Vorige week zei ze nog dat ze niet aan me zag dat ik MS heb. Niet direct nee. Mijn linker grote teen spreekt echter boekdelen. Boekdelen vol over wat de vermoeidheid van MS met mij kan doen. Iets wat wel opvalt bij anderen is dat ik vaak net te laat ben. Met het zweet nog op mijn voorhoofd en een gehaaste blik in mijn ogen, ben ik dan net een paar minuten te laat. Wat er precies mis gaat blijft een raadsel, maar de frustratie die volgt een zekerheid. 

        Zodra we wegrijden, lijkt het alsof de panty de teennagel wat losser probeert te trekken. Terwijl de gordel mijn bewegingsvrijheid beperkt, trek ik voorzichtig mijn schoenen, sokken en panty uit. 

       “Ik ben niet bezig met spannende avonturen hoor, maar die ladder in mijn panty kan echt niet” zeg ik wanneer mijn vriendin verbaasd mijn kant op kijkt. Zodra ik mezelf uit de panty heb geholpen, voel ik me bevrijd en heb ik het idee dat de nagel voorlopig nog wel even blijft zitten. Mijn teen lijkt alleen roder bij het idee van een twee uur durende wandeling vanmiddag.

        Nu had ik er ook geen rekening mee gehouden dat ik mijn teen zou stoten toen we de afspraak maakten. Eigenlijk had ik best uitgekeken naar deze afspraak. Alleen stonden er nog zoveel andere afspraken in mijn agenda. 

       Ik hoor het je zeggen, minder afspraken, minder doen. Het eerste wat ik denk zodra ik mijn agenda open. Het zou een optie kunnen zijn. Dan zou ik de restjes nagellak van mijn teennagels af kunnen halen om na te gaan hoe groot de schade is van al die meubels die telkens ergens anders lijken te staan. Dat zou zeker geen overbodige luxe zijn. Maar iets in mij, maakt dat dit niet lukt. Het is een strijd die ik niet wil aangaan. Zolang ik niet letterlijk vast lig aan een infuus, kan ik dat moeilijk naar mezelf verantwoorden. Of simpelweg niet accepteren. Die boosheid die volgt op mezelf als ik een afspraak afzeg is te groot. Veel te groot. Alhoewel, mijn teen is nu niet alleen erg rood. De teen lijkt nu ook te groot. Veel te groot.  

 

©Emma Radiaan, november 2017.