Het karakter van een hamster

 

 

“Nee, je zal je gedrag moeten aanpassen aan deze ziekte” zegt de verpleegkundige. Ik weiger te herhalen dat dergelijk gedrag niet bij mijn karakter past. Ook dat weigeren past bij mijn karakter. Aanpassen, meegaan met een ander, nee. Niet mijn ding.

          Natuurlijk weet ik dat dit een lange weg gaat worden. Een ziekte die mij van binnen uitholt, me laat omvallen en mijn mogelijkheden opvreet. Een ziekte die mij op den duur verbiedt te kijken, te lopen, te praten, te zien, te denken, op tijd te plassen en te horen. Daar moet ik me aan aanpassen? Nee. Niet mijn ding.                 

         Langzaam, wachten, indelen van tijd, geen stress, geen spanning, het allemaal maar laten gebeuren? Als een plant gaan zitten wachten? Zodat ik alsnog in een kasplantje verander? Nee, dat is niets voor mij.

         De wederom verplichte ‘rust’ periode vul ik dan ook in met activiteiten die ik toeschrijf aan rust. Fietsen, zwemmen, schrijven, lezen en nog eens lezen. Mijn huis heeft ook rust nodig, dus wat achterstallig schoonmaakwerk kan ook gedaan worden. Al is het alleen al omdat ik straks als ik werk heel misschien toch iets meer tijd nodig heb & het huishouden altijd het eerste is wat achter gaat lopen.

         Maar…. Niet mijn voorraad. Die hamsters van die supermarkt zijn niks vergeleken met mij. Ten eerste beperken ze zich tot één supermarkt. Een zware beginnersfout. Ik ga nu w naar vijf verschillende supermarkten. Je weet maar nooit of je anders een aanbieding mist van een zeer belangrijk basisproduct. Mijn wiskundig inzicht wat ik na zes jaar knoeien op de middelbare enigszins lijk te hebben, komt bij het inrichten van mijn altijd te kleine koelkast en altijd te beperkte kastruimte zeker van pas. Nee, het heeft geen nut om meer kasten aan te schaffen. Binnen twee weken heb ik hetzelfde probleem.

         Zonder mijn toch inmiddels wel nodige bril struin, laat ik eerlijk zijn, hier hoort strompel te staan, ik de stad af naar voorraad. Opgeblazen en verlangend naar alles wat los en vast zit van de Prednison stootkuur & wazig van de antidepressiva die mogelijk vooral iets gaat doen tegen die zeurende, brandende pijn, analyseer ik de schappen. Pasta, altijd nodig, iets om op te knabbelen ook.

 

© Emma Radiaan, maart 2016.