Het leven gaat over rozen

 

 

Rozen. Prachtige rozen. Een tuin vol met prachtige rozen. Althans dat was het plan. 

Ik sta op een stapel stenen naast de schutting en kijk naar boven. Boven mij hangen twee lange uitgelopen takken van de rozenstruiken. Aan het einde een bundel prachtige rozen. Sommige vol in de bloei en anderen nog vol van belofte. De schutting daarentegen is kaal gebleven. Los van de takken die vol zitten met scherpe punten. 

        Gisteravond toen ik laat thuis kwam en mijn fiets in de schuur zette, waaide het hard. Terwijl ik van de schuur naar de achterdeur liep, zwiepte een van de takken omlaag en raakte vast in mijn haar. Een paar haren minder en een kras op  mijn wang tot gevolg. “Het leven gaat niet altijd over rozen” zeggen ze. Mijn leven wel. Mijn leven gaat zeker over rozen. En niet alleen gisteravond. 

        Ik staar naar boven naar de prachtige rozen met als achtergrond een hemelblauwe lucht. Zal ik de takken dan toch niet afknippen? Maar wat bij de volgende onverwachte storm? Zal ik dan weer een doorn in mijn gezicht krijgen? 

        Mijn leven gaat zeker over rozen. Prachtige momenten van bloei afgewisseld met scherpe doornen. Hoewel als ik naar deze takken kijk, zie ik dat de rozen pas bloeien aan de toppen van de takken. Hoeveel doornen zullen in het leven volgen voordat een roos zich weer laat zien? Zullen de doornen mij krassen? Littekens achterlaten zodra het stormt? 

       Ik pak de tang en knip de eerste tak los. De rozen aan de top van de tak vallen met hun prachtige felle kleuren tussen de herfstbladeren in de tuin. Zodra ik de tweede tak afknip, prikt onverwacht een doorn in mijn duim. Een stukje doorn blijft in mijn duim zitten en geeft een kleine druppel bloed. Ik vraag me af of ik de doorn er straks uit zal krijgen. Of dat mijn duim langer de tijd nodig heeft om de scherpe doorn eruit te krijgen. Of ik er een litteken aan over zal houden. 

      Voorzichtig stap ik van de tegels af en knip de rozen van de takken af. Binnen zet ik de rozen in een vaas voor het raam. Buiten verliest de hemelsblauwe lucht het inmiddels van de donkere wolken die het licht lijken weg te nemen. De rozen blijven desondanks hun prachtige kleuren behouden.  

 

 

©Emma Radiaan, september 2017.