Plat leggen

 

 

En dan is daar de volgende schub. Niet onverwacht, maar zeker wel ongewenst.  Pijn die met naalden door mijn hoofd trekt. Nooit geweten dat je op die manier zoveel pijn kon hebben. Een pijn die zich letterlijk door mij heen dringt. Een pijn die me dwingt. Dwingt om alles plat te leggen. Mijn plannen, mijn contacten, mijn afspraken, mijn bezigheden en  op sommige momenten zelfs mijn gedachten. 

           En dan is daar de medicatie. De zenuwen in mijn hoofd worden plat gelegd. De overdracht wordt plat gelegd. Al die gebieden in mijn hoofd die mijn gezicht bestoken met lange naalden. De pijn ligt nu even plat. Daarvoor in de plaats is een grote mist om mij heen verschenen. Alsof de dag niets meer dan een reclameadvertentie op de achtergrond is. Hier en daar zijn er nog naalden die mij door die mist heen prikken. Naalden die even snel in het midden van mijn oor steken. Om mij te herinneren waarom alles om mij heen is plat gelegd. Als de pillen hun werk doen zink ik even weg. Word  ik even plat gelegd. Val ik even kort in slaap. 

          En dan is daar weer de pijn. Natuurlijk is dit alles anders dan het uitvallen van mijn benen, mijn armen of mijn zicht. Maar het legt wel de boel plat. En de pijn in combinatie met de pijnmedicatie, maakt me geen beste weggebruiker. En ook geen beste wandelaar. Of de supermarkt moet alles anders neer hebben gezet. Dat kan natuurlijk. Zo neergezet dat ik letterlijk over de aanbiedingen heen val. Thuis blijven is dan ook het antwoord. Lezen in een poging me op iets anders te richten dan de pijn. Als de pijn zwaarder wordt ga ik opruimen. Ga ik schoonmaken. Ga ik sporten. Net zolang totdat mijn benen, mijn armen, mijn voeten en mijn rug pijn gaan doen. Even de aandacht weg van de steken in mijn gezicht. 

         En dan is daar de muziek. Harde muziek die uit mijn koptelefoon knalt. Harde muziek die de pijn weg jaagt. Hoewel... de gedachte dat die pijn helemaal niet weg gejaagd kan worden.... Nee, niet aan denken, niet naar luisteren. Muziek! Kan het geluid uit die koptelefoon nog wat harder?

 

 

© Emma Radiaan,  mei 2017.