Roofbouw

 

 

Het is een prachtige herfstmiddag om door het bos te lopen. De paden tussen de bomen liggen bezaaid met bladeren. De bomen zien er wat kaal uit nu ze hun bladeren verliezen. Desondanks ogen ze krachtig en vol energie. De grote bomen zullen de jonge bomen beschermen tegen de sterke wind die de herfst met zich mee zal brengen. 

          Een week geleden zag ik een documentaire over roofbouw. Beelden van velden vol boomstronken en afgebroken takken. Enkel nog een paar jonge bomen die geen bescherming meer zullen krijgen. Terwijl de beelden op de televisie voorbij flitsten, vroeg ik me af of de term roofbouw, net zoals bij een burn-out, ook bij MS gebruikt kan worden. Regelmatig wordt er geschreven over de (mogelijke) invloed van stress op MS. Maar in hoeverre heeft stress dan bijgedragen aan het ontstaan van MS? Heb ik dan zulke enorme stressvolle situaties doorstaan? Of beter gezegd overleefd? Zou ik zelf roofbouw hebben gepleegd op mijn lichaam? Of roofbouw hebben laten plegen?  

         Aan het einde van het pad gekomen laten de bomen meer licht toe. Althans de bomen die er nog staan. Veel bomen zijn omgezaagd en weggehaald.  Er zijn voornamelijk boomstronken overgebleven met daarbij een paar jonge bomen die hoopvol met hun takken naar het licht reiken. Zouden de bomen ziek zijn geweest? Of heeft men het hout nodig gehad? Het ziet er niet naar uit dat er brand is geweest. Maar wat het ook is geweest, er is iets gebeurd. 

        Doelloos loop ik op het veld rond en moedeloos kijk ik naar de jonge nog zo kwetsbare bomen. Zonder de bescherming van de grote bomen is het maar de vraag of de jonge bomen uit zullen groeien tot grote, krachtige bomen vol energie. Ik besluit even te gaan zitten aan de rand van het veld. Daar staat nog een oude en sterke boom waar ik tegen aan kan zitten. Zodra ik tegen de boom aanleun, sluit ik mijn ogen. Wie weet zullen er straks weer grote en sterke bomen staan. Krachtige bomen met een belofte van energie. 

 

©Emma Radiaan, oktober 2017.