Wankel evenwicht

 

 

Te laat. Ik ben te laat en ik heb haast. Voor me op het perron loopt een man in pak met stevige stappen en brede schouders. Zijn bruinleren zakentas hangt over zijn linkerschouder. Hij loopt over de witte rij met tegels, terwijl zijn tas bij elke stap die hij zet een stuk naar links tot aan de rand van het perron zwiept. Rechts hebben ze schotten geplaatst vanwege de verbouwing van het station   Maar ik moet er langs, want ik heb haast. Lopen lukt vandaag redelijk, maar mijn evenwicht blijft wankel.

          Nu is het een wankel evenwicht, die MS van mij. Alsof ik dagelijks op een koord sta te dansen. Alsof ik  balanceer op een strakgespannen lijn. Een lijn waar ik elk moment vanaf kan vallen. Zowel met mijn lijf als met mijn leven. Het is een balans vinden tussen mijn beperkingen en mogelijkheden. Wat ik vandaag kan, kan ik misschien morgen niet. Niet lopen. Niet concentreren. De neiging om dan vandaag zoveel mogelijk te lopen en te concentreren is sterk. Maar vandaag te veel lopen en te veel concentreren maakt me aan het wankelen. Dan raak ik mijn evenwicht kwijt. 

         Natuurlijk weet ik niet echt of het zo werkt. Of toch wel? Dat overbelasten, dat roofbouw plegen, dat altijd meer willen, het voelt niet goed. Het brengt me aan het wankelen. Het geeft meer ruimte aan de MS om toe te slaan. Zodanig toe te slaan, dat mijn lijf het evenwicht volledig verliest en een nieuwe aanval mij plat gaat leggen. Natuurlijk is er mogelijkheid tot herstel na een aanval. Zal de aanval weer overgaan. Zal ik opnieuw mijn evenwicht weer hervinden. Maar het zal een wankel evenwicht zijn. Een wankel evenwicht waarbij de nieuwe klachten, symptomen en vergeet vooral niet de pijn, zullen maken dat ik minder aan de andere kant van de weegschaal kan leggen. De kant van de weegschaal waar de MS op leunt, zal zwaarder wegen dan voorheen. 

         Ik kijk achter en voor me. Geen trein te zien. Ik haal diep adem, versnel mijn pas en loop de man voorbij. Zijn tas prikt in mijn rechterzij, ik wankel even en dan, behoud ik mijn wankel evenwicht en loop door. 

 

© Emma Radiaan,  juni 2017.